Jargon buiten de werkvloer

Jargon; het is een lastig begrip. In principe betekent het gewoon vaktermen. En het is heel fijn dat die er zijn, want stel je voor dat een chirurg midden in een operatie moet beschrijven welke tool hij wilt hebben om de patiënt te kunnen helpen. Maar voor buitenstaanders is het niet te begrijpen. Kan jij mij namelijk het verschil uitleggen tussen Hoekankers en Versterkingshoeken? Als je het überhaupt probeert, zit je al fout. Want het betekent hetzelfde. Terwijl als je dit aan een bouwvakker of een ingenieur had gevraagd, zou diegene het hoogstwaarschijnlijk wel weten.

Jargon is dus zeker geen probleem in de cirkel waarin het gebruikt wordt. Gelukkig niet, want zonder jargon zou communicatie op de werkvloer een stuk lastiger worden. Het probleem omtrent jargon doet zich pas voor als het buiten de cirkel van de werkvloer gebruikt wordt. Een tekst die voor iedereen geschreven, ongeacht het opleidingsniveau en het werkveld, moet ook voor iedereen te lezen zijn. Wanneer er over Hoekankers en Versterkingshoeken wordt gesproken, zonder verdere uitleg, in een artikel voor een grote krant, zal het stuk niet geplaatst worden. In ieder geval niet in die staat. Want het is belangrijk dat je je taalgebruik afstemt om je lezer. Schrijf je voor kinderen, dan gebruik je hele makkelijke woorden. Schrijf je voor volwassenen, kun je wel wat lastigere woorden toelaten. Maar pas als je iets schrijft voor iemand waarvan je zeker weet dat hij of zij in hetzelfde veld werkt als jij of de betekenis op een andere manier kan weten, dan pas kan je jargon gebruiken.

Kijk dus altijd goed naar je publiek voordat je een tekst begint te schrijven. Je hoeft heus niet altijd Jip en Janneke taal te gebruiken, maar let een beetje op je woordkeuze. En bewaar het lekker jargon voor de werkvloer.